วันนี้ตื่นขึ้นมายามเช้า เห็นแสงของเช้าวันแห่งความรัก ก็ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าความห่างไกลของตัวผม และแฟนของผม จะทำให้ความใกล้ชิดห่างกันหรือคิดถึงน้อยลงหรือเปล่า

ถึงแม้จะอุปสรรคหลายอย่างที่เข้ามาในการที่เราได้คบกันเป็นแฟน ก็เปรียบได้ดั่งต้นโป๊ยเซียนที่มีขวากหนาม กว่าที่เราทั้งสองจะมาถึงทุกวันนี้ได้ต้องฟันฝ่ากับปัญหามากมายที่ตัวผมทำไว้เยอะๆ จนถึงขั้นเกืยบเลิก แต่ทำไงได้ก็คนมันรัก ผมเลยขอแก้ตัวและปรับปรุง

ถึงแม้วันนี้ผมจะยังมีข้อบกพร่องของการทำหน้าที่ของแฟนที่ดี ผมอยากบอกกับแฟนผมว่า

“ณ เวลานี้ถ้าเรายังอยู่ดูแลใจ ผมจะมีเธอคนเดียวตลอดไปครับ”

และภาพนี้ผมน่าจะตอบแทนความรักของผมให้แฟนได้เป็นอย่างดีถึงแม้บางครั้งจะโกรธกัน งอนกันหรืออะไรก็ตามแต่ แต่ในใจผมเต็มไปด้วยความรัก





ปล. พอดีวันนี้มาที่ร้าน fotofile อาจารย์ของผมก็บอกว่าจะให้มองที่ดอกไหนเป็นจุดสนใจเพราะเขามีตาเดียว อิอิ ผมก็บอกว่ามันมีคอนเซ็บป๋์ของผมอยู่ เพราะกิ่งที่มันแยกอยู่หมายถึงคนสองคน คือตัวผมและแฟนของผม ซึ่งกว่าจะผานอุปสรรคต่าง ต้องผ่านขวากหนาม แต่เราก็ยังมีดอกไม้บานในหัวใจ

เมื่อเวลา 12.33 น 14 02 09

ปล. เป็นกลอนที่น้องสาวที่น่ารักแต่งให้ และบทความที่ได้ใจผม และน่าจะมาขยายความรูสึกของรูปได้ดีมากยิ่งขึ้น ขอบคุณมากๆๆ ครับน้องกระดุม

ดอกโป๊ยเซียน สีแดงซ่าน ก้านหนามแหลม
ใบเขียวสด ทั้งหมดแซม ให้แดงสวย
แม้นมิมี ใบเข้มขับ จับตามอวย
ดอกไม่รวย งามเด่น เห็นจับตา...

รักของทุกคนใช่ว่าจะสมหวังเสมอไป
เเต่หากรักของใครที่ไม่เคยเจออุปสรรคคนคนนั้นคงเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลก
เเต่ใช่ว่าคนที่เจออุปสรรคจะเป็นคนโชคร้ายเสมอไป
หากคิดในทางกลับกันคุณนั่นเเหละที่โชคดีกว่าคนที่ไม่เจออุปสรรค
เพราะคนที่ไม่เคยเจออุปสรรค เมื่อเจอเข้าก็มักคิดว่ามันร้ายเเรงเเละถ้าใจไม่เเข็งพอ ก็อาจจะจากกับความรักไป
ต่างกับคนที่เคยเจอ เเละผ่านอุปสรรคมาก็จะเห็นว่าอุปสรรคที่เจอเเค่เรื่องเล็กน้อย
เเละจะสามารถจับมือกับคนรักของคุณผ่านมันไปได้
สุดท้ายขอให้คุณมีความสุขกับรักก้าวผ่านอุปสักไปให้ได้ happy ตลอดกาล

เมื่อเวลา 22.08 น 14 02 09